Bent u het ook zo zat? Dat er op de TV alleen nog maar gesproken wordt over euro’s, bezuinigingen, marktwerving en natuurlijk niet te vergeten de megalomane bestuurders van allerlei instellingen die met publiek geld aan het rommelen zijn?
Dan heb ik goed nieuws, althans dat meen ik te zien in de ontwikkelingen die zich voordoen in ons land.
Waren we eerst (althans een deel van ons) laaiend enthousiast over mensen die “zeiden wat ze deden en deden wat ze zeiden”. Die de “vrijheid van meningsuiting” vertaalden als: “ik mag alles zeggen wat er uit mijn bruine zijn naar boven borrelt”. We waren blij met mensen die moslims “geitenneukers” noemde, het moest toch kunnen? Als je een ander geluid liet horen dan kon je via internet de meest onsmakelijke verwensingen en bedreigingen naar je hoofd krijgen (uiteraard allemaal anoniem).
Het neoliberalisme vond haar hoogtijdagen toen we begonnen aan ons gedoogkabinet. Ook een deel van ons christelijk volksdeel meende in dit kabinet voldoende draagkracht te vinden om net te doen of ze nog christelijk waren, maar ondertussen hun machtswellust vrij de ruimte te bieden. Het maakt niet uit mét wie je regeert, áls je maar regeert.
Verzopen in het neoliberalisme komen ze nu af en toe een moment boven om krampachtig adem te halen, want in die diepte waarin ze nu getrokken zijn is er geen plaats voor morele ademhaling.
Ondertussen zijn de liberalen (die mijns inziens ten onrechte de term “liberaal” hebben geannexeerd) bezig hun marktwerking in onze maatschappij handen en voeten te geven. De zorg moet ondernemender worden, net als het openbaar vervoer, de gas-, stroom- en waterleveranciers, de post, het welzijn, de (verstandelijk) gehandicaptenzorg, de thuiszorg. Marktwerking levert kwaliteit denkt men nog naïef op de burelen in Den Haag. Maar marktwerking blijkt een deur te zijn naar de ondergang. Niet de kwaliteit gaat omhoog, maar het egoïsme, het megalomane, de volledige overschatting van het zelf, het individualisme.
Nederland overschat zichzelf enorm, is het beste jongetje van de klas, maar stuurt wel Mauro terug naar zijn eigen land. Nederland praat met Duitsland en Frankrijk alsof ze er iets toe doet in Europa. Rutte lacht alle kritiek weg en vindt dat we nog meer moeten bezuinigen de komende jaren.
En zo slokt het monster dat we “vrije marktwerking” noemen ons langzaam maar zeker op.
Maar er gloort een zonnestraal aan de horizon! Het CDA is druk bezig zich te heroriënteren (of het te laat is moeten we afwachten), de PVV zakt iedere dag verder in de peilingen (hoeveel wangedrag kan een volk hebben), de SP is inmiddels in de peilingen de grootste partij in Nederland, de PvdA kiest een doener als partijvoorzitter. Er lijkt een reveille aan te komen, er blijkt een wal te bestaan die het half zinkende schip keert!
Hopelijk keert Nederland weer terug naar de samenleving die Balkenende zo graag terug wilde zien, maar die de verkeerde middelen ervoor inzette waardoor we juist de andere kant op gingen: terug naar een samenleving die zich interesseert in zijn buren en medelanders, die op tijd hun mond kunnen houden om de ander in ieder geval te respecteren, al ben je het misschien niet altijd met elkaars opvattingen eens. Een samenleving die voor elkaar opkomt, die rechtvaardigheid in haar vaandel draagt en die laat zien dat alleen dode vissen met de stroom mee gaan. Die het niet pikt dat belastinggeld wordt gebruikt door grote bestuurders met kleine piemels die zonodig moeten investeren in vastgoed, aan bestuurders die slechts één doel hebben in het leven: zichzelf verrijken. Die ze op een kar zet met pek en veren en door het dorp en stad laat rijden. Die het niet accepteert dat er voedselbanken zijn in één van de rijkste landen van de wereld, die het niet neemt dat we steeds minder aan ontwikkelingssamenwerking doen. Die ervoor gaat liggen dat we onze zwakkeren alleen maar meer in de hoek drukken. Een samenleving waar genoeg gewoon domweg genoeg is.

Recentelijk was ik weer met enige familieleden in de sauna. Heerlijk, een weldaad voor lichaam en geest (mochten dat twee verschillende entiteiten zijn, wat ik betwijfel). De warmte van de sauna (het liefst ongeveer 90 graden) de afkoeling daarna (als ik de moed heb in het ijskoude dompelbad), de stoom in de Hammam, het zout dat je huid scrubt en de warme bubbels van het bubbelbad. Na zo’n sessie komen we allemaal weer volledig opgeladen thuis.
Daar moest ik vroeger niet mee thuis komen, de sauna: hoe verzin je het. Je loopt daar in je helemaal niksie en dat heeft tot het onvermijdelijke gevolg dat het iets met seks te maken heeft. Nu schijnen er wel seks-sauna’s te zijn, of misschien waren die er vroeger wel, maar ik geef het je te doen: aan seks denken als je in een ruimte zit die rond de 90 graden is. Sterker nog: denk eens aan seks als je in het koude dompelbad zit. Het horen en zien zal je vergaan.
Die oude gedachte die ik van huis mee kreeg en die ik als een natte hond van me afgeschud heb, lijkt echter heel langzaam weer bij de mensen in het algemeen terug te keren. Zwetend en zwoegend zit ik in de sauna als ik (vooral vrouwen) binnen zie komen met handdoeken om en daar overheen nog eens een badjas. Bent u anders dan ik vraag ik me dan in alle (voor mij) redelijkheid af? Heeft u misschien drie testikels (of borsten), heeft u uw borsten aan de achterzijde in plaats van, zoals bij de meeste vrouwen, aan de voorzijde? Wat blijkt als ik wat navraag doe en de bladen lees: mensen hebben steeds vaker last van schaamte om hun lijf te tonen. Waar komt die gene vandaan? Ook ik heb genoeg zaken aan mijn lijf die ik wel anders zou willen, maar laten we eerlijk zijn: niemand heeft bewust in de rij gestaan toen de lichamen werden uitgedeeld. Je hebt het er maar mee te doen! Face it: zelfs de meest mooie vrouwen en mannen hebben stiekem ergens een dingetje aan hun lijf die ze anders zouden willen. Niemand is volledig tevreden.
Maar wat doen de sauna aanbieders? Die bieden een badpakken-dag aan. Ga je in je zwembroek of badpak/bikini in zo’n zweethok zitten. Al je zweet gaat in dat stukje textiel zitten wat behoorlijk onhygiënisch is. En dat is nog maar één van de redenen om het niet te doen. Het blijkt dat de mens het veel meer uitdagend vindt om “nog iets te raden” over te houden dan dat je gewoon alles ziet, ergo: je trekt dan je sauna bezoek, ongetwijfeld onbedoeld, in een erotisch tintje.
Naar de sauna gaan is iets dat je kiest omdat je vindt dat je lijf daar aan toe is. Net zoals de eeuwenoude gewoonte om naar het badhuis te gaan, de hammam te bezoeken. Daar trek je je kleren uit, net zoals je doet onder de douche (ik ga er voor mijn gemak maar even van uit dat die mensen niet met zwemkleding onder hun huiselijke douche gaan staan). En vindt er iemand van de bezoekers iets van jouw lijf? Ach, als mijn zoon zegt iets te vinden, roep ik altijd: dan moet je dat naar de politie brengen. Mensen zullen altijd iets vinden van de ander, de kunst is om dat van je af te laten glijden als de zweetdruppels in een sauna.

Van de week, bij het terugkeren naar huis van de drukke werkzaamheden, hoorde ik een interview met een man die bevraagd werd naar de herkomst van enorme kijkcijfers van het programma "boer zoekt vrouw" (er hadden 5 miljoen mensen gekeken).
Zijn antwoord was iets in de trend van: mensen hebben geen religie meer, dus "er is niets meer als je sterft" dus het moet NU gebeuren. Daar komt dan de gretigheid vandaan waarom mensen nu ALLES willen, want straks is alles voorbij en dan is er niets meer.
Alhoewel ik zijn theorie wel deel en dat voor mij het antwoord is op het grote individualisme van de laatste decennia, denk ik dat de enorme kijkcijfers bij Boer zoekt vrouw nog een ander aspect in zich draagt.
We leven in een digitale tijd, een tijd waarin we bijna en alleen nog communiceren met de toetsen van toetsenborden en het lezen van beeldschermen. Maar de mens is een oerwezen die een aantal basale dingen nodig heeft. En als er niet aan die basale behoefte voldaan wordt, worden mensen rusteloos, depressief en gaan ze op zoek.
Een mens heeft in de eerste plaats, en Maslov heeft dat ons heel duidelijk gemaakt in zijn pyramide, in basale levensbehoeften: eten, drinken, sex, geborgenheid, veiligheid. Dat zijn zaken die we niet kunnen sturen, die behoeften zijn er en pas als we die behoefte enigszins bevredigd hebben kunnen we verder (dat vond Maslov ook). Facebook, twitter, LinkedIn, Plaxo, Hyves en al onze nieuw verworven "nieuwe media" (ten onrechte ook wel "sociale media" genoemd) zijn leuke speeltjes, we boren contacten aan met mensen die wel van heel vroeger nog kennen en hebben het gevoel (en de terminologie van de media bevestigen dat ook) dat we massa's vrienden hebben.
Maar diep in de krochten van ons bestaan hebben we behoefte aan contact, aan xe9chte communicatie. Als je je realiseert dat een boodschap via email ongeveer 10% overbrengt van wat we bedoelen, dan begrijp je dat we zeg maar "ondervoed" worden door alle nieuwe media. En ons bloed kruipt waar het niet gaan kan en we gaan onbewust toch weer op zoek naar echte emoties, echte gezichten, echte mensen. Boer zoekt vrouw, maar ook programma's als "Ik houd van Holland", "All you need is love" en zelfs de serie "t Schaep" appeleert op die gevoelens. Terug naar de tijd dat het nog in het leven ging om de dingen waar het uiteindelijk voor iedereen mens omdraait: liefde, geborgenheid, gezelligheid, samenzijn, je opgenomen voelen in een groep, de samenleving.
BzV heeft het gewoon weer over onze zwakheden (waarom versier je haar dan niet?), onze jaloezieen, onze onzekerheden, ons eigenlijk en feitelijke menszijn.
En ja, de geinterviewde had gelijk: we halen het niet meer later op, als alles goed en gaaf is (want de hemel bestaat niet) maar we willen het hier en nu.
Dus: nieuwe media: geniet, maar gebruik met mate!

Het is zondagmorgen, net na tienen, als ik met onze hond richting park loop. Voetje voor voetje, de rug ietwat gebogen. Het is stil in de vinexwijk. Er lopen twee joggers voorbij, haarbanden op en links, bij het multifunctionele sportveld is een vader aan het voetballen met zijn (althans dat neem ik aan) kinderen. Een vrouw loopt me voorbij, maar ze kijkt me niet aan. Ik blijf mensen altijd aankijken en als ze hun ogen dan richten op mij, wens ik ze goedemorgen, of goedendag. Als ze niet opkijken zeg ik niets, bang dat ik ergens inbreek waar dat niet gewenst is. Later zie ik haar bij de man en de voetballende kinderen. De zon schijnt en de temperatuur is aangenaam, vooral voor de tijd van het jaar. Het is immers al voorbij begin oktober. Na twee weken in en rond het ziekenhuis geweest te zijn is deze wandeling voor mijn gevoel gewoon een cadeautje. De pijn is voor het grootste deel weg, alleen loop ik met opgezwollen handen, oren en knieen omdat mij lichaam zich verzet tegen de narcose die ik heb gehad of de medicijnen die ik, via prikken danwel slikken, tot me heb genomen (gekregen). Ik realiseer met dat Anthonie Kamerling deze mooie ochtend niet meer meemaakt. Zijn zelfdoding staat me elke dag op mijn netvlies. 44 jaar en het leven moe, hoe zou zijn vrouw eronder zijn, zijn jonge kinderen?
Ook ik had die week een moment gehad dat ik dacht het allemaal niet meer te kunnen dragen, maar de wanhoop en machteloosheid had het niet gewonnen van het gezonde verstand en van een herstellend lijf.
Ik snuif een paar keer de frisse lucht diep in mijn longen en realiseer me dat het park zo langzamerhand xe9cht de vorm aan gaat nemen van een park. Het was altijd een open plek in de vinexwijk met hier en daar een boom, hier en daar een betonnen bank, veel kapotte bierflesjes van opgeschoten jeugd.

Twee weken geleden was het allemaal begonnen. Een standaard operatie die een kwartiertje zou duren, een ruggeprik en klaar is kees. De volgende dag weer achter de PC en maandag met volle moed weer aan het werk. Hoe anders liep het!

Een ruggeprik is wel een sensationele ervaring. Een jaar eerder had ik die ook al gehad. Je voelt "het leven" uit je benen trekken en vervolgens zijn er een aantal blauwe of groene mensen achter een gordijntje die over je borst is gehangen druk aan het werk met scalpels, zuigapparaten, naalden, spuiten, maar je voelt er niets van. Na de werkzaamheden moet de boel schoongemaakt en opgeruimt en plots zie je twee mannenbenen (met haar!) langs je gordijntje vliegen. Clown die ik in dat soort situaties ben, roep ik: sodemieter eens op met die benen, dit is mxedjn operatie. En dan, na afloop, ga je naar de uitslaapkamer en is het wachten tot de spuit uitgewerkt is. Terug naar zaal en aan de bammetjes met koffie. Niets misselijk!

Het bleek allemaal iets meer om het lijf te hebben en ze waren bijna een uur met mij bezig. Ik durfde niet goed te vragen waar ze nu allemaal zo druk mee waren en was opgelucht (en de vrouwelijke arts aan haar gezicht te zien ook) dat het na een uur klaar was.

Inmiddels waren we twee weken verder, een operatie onder narcose en heel veel medicijnen verder. Mijn knieeen waren opgeblazen, mijn gezicht en oren, mijn handen. Een verkampte slokdarm, een niet te beschrijven gevoel, een wanhoopsgevoel. Dus ik was met alles gestopt, geen pijnkillers meer, geen antibiotica, geen niets meer!

Het zonnetje straalde en het was zo rustig dat ik haast het gevoel kreeg dat hij alleen voor mij scheen (en voor de hond natuurlijk). Ik liep langs het dienstencentrum dat pal naast het park ligt en bedacht me dat daar mensen woonden die veel meer hadden meegemaakt dan ik. Op de terugweg passeerden de man en vrouw en de kinderen van daarnet en we begroeten elkaar vriendelijk.

TypePad Conversations xbb Answer this question!

ZINNloze discussie,

In een land die miljoenen uitgeeft aan oorlogstuig, waar ons elftal 30 miljoen extra krijgt als ze de finale winnen, waar de verkoop van nieuwe autox92s weer flink aan het stijgen is, kan het niet zo zijn dat mensen in een afhankelijk positie extra moeten betalen voor wat in mijn ogen als x93basiszorgx94 zou moeten worden bestempeld. Onder het mom: we zijn een vangnet en geen hangmat knijpen we de oudere, zwakkere in onze samenleving met primaire zorg. Immers, of ik ben gek, douchen is volgens mij tegenwoordig niet een item die als x93luxex94 mag worden bestempeld. Even met iemand een loopje door de straat al evenmin.
Zonder populistisch te willen worden hebben veel directies salarissen waar de gewone man in de straat nog niet over durft te dromen, terwijl de mensen die van hen afhankelijk zijn alleen de basiszorg ontvangen. Grote vraag is dan ook nog eens wat wij in Nederland nog onder basiszorg verstaan. Exe9n of andere indicatiecommissie indiceert dan op zeer ingewikkelde en en met ontoegankelijke criteria wat de basiszorg is van onze oudere en bepaald dan blijkbaar dat een douchebeurt, een ommetje en veel meer van dit soort primaire zaken, niet in de basiszorg vallen. Naast dat ik me er dood voor schaam dat dit soort dingen in onze samenleving blijkbaar serieuze discussies zijn, vraag ik me af of we ons zo langzamerhand nog wel een beschaving mogen blijven noemen.
Zonder me ook maar enigszins verwant te voelen met Geert Wilders en zijn partij, hebben zij, als het gaat om de zorg, het wel begrepen. Zorg zou bezuigingsonafhankelijk moeten zijn. Er zijn veel zaken in onze samenleving waar je in alle redelijkheid wel zuiniger mee om mag springen. Ik gaf er al een paar aan in het begin van mijn betoog. Maar wil je nog het idee hebben dat de mensheid in staat is boven zichzelf uit te stijgen, dan is de zorg voor zwakken in onze maatschappij een item die in geen enkel bezuinigingsplan zou mogen voorkomen.
En dan belicht ik nog niet eens de andere zijde van de medaille: als we nu op deze manier omgaan met onze zwakken, dan worden straks alleen nog mensen met zorg omringd die in hun leven hun zakken hebben gevuld en worden ouderen alleen nog maar gedoucht vlak voor we ze begraven. Wilt u in zox92n land leven?? Ik heb serieuze twijfels!

Ik kom precies op de afgesproken tijd aan in het verpleeghuis. De zon schijnt volop, na maanden van klimaatschommelingen die ijskoud of waterkoud waren. De vogels zijn er duidelijk ook content mee, ze fluiten alsof ze de hele winter hun bekje gesloten dienden te houden. Ik trap mijn peuk uit, een sigaret die ik nodig dacht te hebben, maar hij smaakte me niet. Ik druk op de slotknop op mijn sleutel en de auto zet zichzelf op slot en met een lichte zoem gaan beide spiegels naar binnen. Auto’s worden tegenwoordig zo gemaakt dat je alleen nog maar hoeft te sturen, de rest bedenkt de auto zelf. Regent het? De ruitenwissers constateren en reageren. Wordt het donker: de lichten lichten fel op.
De schuifdeur zoeft open en ik ga op weg naar de liften. De derde verdieping, je begrijpt dat ik die niet via de trap ga bereiken. Ik druk op het cijfers drie en op het knopje waardoor de deuren direct sluiten en binnen 10 seconden sta ik op de derde verdieping. Ik ga naar rechts en nog eens naar rechts. Eerst twee kleine kantoortjes waar een verzorgende haar rapportering bijwerkt. Links rollators, rechts een elektrische rolstoel. Ik hoor achter de deuren gekuch en gesteun. Bij de kamer aangekomen klop ik op de deur, maar sta een seconde later op de kamer en kijk een jonge, mooie vrouw in de ogen. Daar had mijn brein zich niet helemaal op voorbereid. Ik had een oude man in een bed verwacht. Oh, stamel ik, moet ik even wachten? “Ja” klinkt duidelijk uit het bed achter de jonge dame. We zijn nog even bezig, nog tien minuten een kwartiertje. Ik ga de kamer weer uit en plof in een stoel in de gang. Ik zou naar buiten kunnen gaan, lekker in de zon. Misschien een hernieuwde poging tot het roken van een sigaretje. Maar nee, ik zit hier en dat kwartiertje zing ik wel uit.
Ik merk nu pas dat er in de gangen een lichte poeplucht hangt, misschien wel een beetje pieslucht. Kan hier geen raam open, denk ik en kijk om me heen. Ik zie alleen deuren. Zouden ze hier wel met enige regelmaat luchten?
“We moeten vanaf nu deze zakken gebruiken”, hoor ik een verzorgende zeggen tegen een collega. “Die oude zakken mogen we niet meer gebruiken”. Ik zie op mijn netvlies opeens een beleidsmedewerker achter een bureau, kauwend op een pen en mijmerend over welke regel ze nu eens zal bedenken voor het gewone werkvolk. Andere zakken, dat is het! En laat ik niet zien dat er nog oude zakken (en daar zijn er wel wat van in een verpleeghuis hoor) worden gebruikt. Nieuw regiem: nieuwe zakken. “Ik leg de oude zakken wel weg, dan moeten ze wel de nieuwe gebruiken”, hoor ik de juffrouw zeggen. Briljante gedachte!
“Zuster!!!” hoor ik een vermoeide stem roepen. Ergens gaat een belletje, ik kan niet ontdekken waar, maar plotseling loopt er een jong meisje, een dun schriel meisje, gehuld in een te groot wit pak, me voorbij en even later is het belletje uit. “Ik heb het er moeilijk mee” hoor ik dezelfde moede stem, gevolgd door een rochel die niet helemaal lekker wordt gerocheld. Waar heeft hij moeite mee? Met het leven? Met zijn lichamelijke conditie? Met de fluim die blijft steken en er niet uit wil? Met zijn aanwezigheid hier?
Ik zal het niet weten, ik loop tenslotte niet naar zijn kamer om het te vragen en met hem een diep filosofisch debat aan te gaan hoe het leven keuzes heeft gemaakt en hij daarom in deze situatie is beland.
Plots overvalt me een mismoedig gevoel van eindigheid. Hier sterven mensen, misschien wel elke dag. Ik heb er zelf enkele gekend die hier hun laatste tijd hebben doorgebracht. Je laatste adem uitblazen in deze atmosfeer van latent aanwezige poep en pies maakt me triest. Hier moet je niet sterven. Al die mensen die hier liggen waren eens fitte mensen die banen hadden, verliefd werden, sex hadden, kinderen opvoeden. Mensen die een voorbeeld waren voor anderen. En nu? Nu liggen ze, meestal oud en versleten, hun tijd uit in deze, plotseling voor mij, erbarmelijke omstandigheden.
In het voorportaal van het eeuwige ruikt het niet fris, is de lucht bedompt, worden vragen op een kinderlijke manier gevraagd, lijkt alle trots verloren, lijkt de fierheid van het menszijn aan haar einde te zijn gekomen.
Precies een kwartier, nadat ik uit de kamer gedirigeerd ben, kan ik naar binnen. Word ik weggetrokken uit mijn gedachten. Gelukkig!

Gisteren nog gezien? Vast niet, want het was (gelukkig) heel laat. De EO zond de Amerikaans filmdocumentaire "Expelled" uit. Een walgelijke vertoning van mensen die het creationisme of ID (Intelligent Design) aanhangen versus de Darwinisten (zoals ze steevast worden genoemd).
Ben Stein maakt een rondtocht langs kopstukken van het Darwinisme en hun "slachtoffers". Mensen die zouden zijn ontslagen omdat ze in een referaat ID hebben genoemd, mensen die directeur waren van grote en gevestigde wetenschappelijke instituten die artikelen publiceerden waarin ID genoemd werd. Kortom: de grote boze wereld die de creationisten/ID’ers het leven zuur maken vanwege hun overtuiging.
Maar dat is nog tot daar aan toe, tussen de beelden van "Stein in gesprek met" zaten (zwart-wit) filmbeelden van Rusland, de Berlijnse muur. Propaganda die we nog kennen vanuit de nazi-tijd in Duitsland. Zonder het specifiek te benoemen, schetste de documentaire dat de "Darwinisten" een muur hadden gebouwd, waar de creationisten/ID’ers niet overheen mochten als was het de Berlijnse muur.
Zelf omschreven ze het als volgt:
"De interviews worden afgewisseld met ouderwetse fragmenten uit educatieve films om de argumenten op satirische wijze van commentaar te voorzien." Noem dat maar satire. Men beschrijft de genoemde tegenstellingen als "oorlog". Je vraagt je af of er in het leven geen andere zaken zijn die belangrijker zijn.
Niemand weet hoe de wereld is ontstaan. Ook de grote atheist Richard Dawkins weet dat niet, evenmin meneer Stein. Het zal altijd een groot mysterie blijven. Is er "leven" in de vorm van een bacterie of iets dergelijks vanuit de ruimte op de aarde terechtgekomen? Kan er uit de oersoep leven ontstaan. Is er een groter Intelligent Plan met de wereld die geentameerd zou zijn door iets wat we voor het gemak "god" noemen (ongeacht of die uit Joods, Christelijk danwel Islamitische hoek komt)?
En in plaats van met elkaar in gesprek te blijven (we weten het tenslotte allemaal niet) vechten de nette, slimme heren zich daar in Amerika de tent uit.
Wanneer worden we volwassen, wanneer kunnen we echt van "vooruitgang" spreken?

Wie lacht niet, die den mensch beziet. De soap rond ds. Hendrikse uit Zeeland heeft een afronding, althans, zo lijkt het. De gemoederen lijken echter nog niet helemaal bedaard, zaterdag las ik in NRC nog een klein stukje dat een aantal overijverige mensen nog door wil gaan om de man te bestrijden. Dat laatste is hopelijk een stuiptrekking, maar de hete-hoofden-koude-harten mentaliteit van de hedendaagse christen (ja, ik weet het, ik generaliseer) doet mij ernstige dingen vermoeden.

Een ego-document als "Geloven in een god die niet bestaat" is uitzonderlijk te noemen in een kerk die het bestaan van god hoog in haar vaandel heeft staan. Het geeft onrust onder de gelovige schaapjes in het veld en wat we beslist niet willen is onrust. Dat was (en is!) ook nog steeds de belangrijkste target voor de paus en zijn bedienden in het Vaticaan: houd de rust erin.

Dat mensen zelf gaan nadenken over de dingen waarover feitelijk niet na te denken valt, domweg omdat metafysica een terrein van geloof en niet van wetenschap is, maakt kerkelijke instituten altijd bang. Mannen die stellingen op kerkdeuren spijkeren is nu niet het beeld dat Rome graag ziet. Vooral niet als dergelijke stellingen ook nog eens aan de poten van de hierarchie gaan zagen.

En feitelijk gebeurt nu precies hetzelfde door mensen die die man van die stellingen zijn gevolgd. Het kan (en mag) toch niet zo zijn dat een dominee (nb!) zegt dat god niet bestaat! Met den Bijbel onder de oksel gaan deze moraalridders direct ten strijde. Zo’n goddeloze dient natuurlijk direct buitengesloten (het liefst in de buitenste duisternis) te worden.

Individualisme binnen kerkelijke verbanden heeft nooit een plek mogen hebben. Outside the box denken wordt niet geapprecieerd. Je houden aan de regels, al dan niet uit den Bijbel zelf of als aftreksel in nieuwe geschriften neergelegd, dienen onverwijld te worden opgenomen en beleden. Zo niet, dan hebben we een classis, een moderamen of een synode die de boel bij de horens vat en de rust weer zal herstellen.

Ook de orthodoxie bemoeit zich ermee. Het ND weet te vertellen dat de "leer" van ds. Hendrikse zich niet laat definieren als "vrijzinnig" omdat vrijzinnigheid de heiligheid van het hogere ongemoeid zou laten. Men zou zich er slechts eerbiedig van distansixebren.

Je vraagt je af wat een volk (of groter: de mensheid) doet als ze niet werkt, voor zijn/haar gezin zorgt, liefheeft, eet, ademt en geniet: ja, ruzie maken over mensen die net iets verder denken en dat op papier hebben gezet. het rammelt aan hun (niet wetenschappelijke, maar wel waardevolle) levensvisie en hun kijk op een fenomeen dat niemand heeft gezien, gehoort of bewezen heeft: het bestaan van (een) god.

In tijden van angst en onzekerheid (weten we van de psychologie) trekken mensen zich vaker bijeen in kerken, synagogen en andere godshuizen. Op het moment dat ze de conclusie hebben getrokken dat de zegen niet van henzelf of hun naaste omgeving komt (of kan komen) trekt men naar de metafysica. In tijden van welvaart keert men zich weer meer tot zichzelf.

Dan is het knap dat een predikant, in dit soort tijden, een openhartig verhaal vertelt van hoe hij god beleeft. Hij beleeft het in het contact met mensen. Precies wat Levinas noemde: je bent pas iemand als er iemand anders is. Zonder een ander ben je niets.

Dat is feitelijk hoe de mens in de wereld staat: alleen. Ieder mens heeft zijn levenspad alleen te gaan. Het doel van dat pad is eigenlijk niet zo interessant, maar het pad zelf is van het grootste belang. Af en toe (voor kortere of langere perioden) lopen er mensen met je mee op dat pad. Worden die paden op het eerste oog dezelfde paden. Maar ze zijn het niet. Het blijven unieke en enige paden. Het pad van jou heb JIJ te gaan en de directies van dat pad bepaal jij. Geen kerk, geen partner, geen vriend of vijand bepaalt dat pad.

Wat is het prachtig gevonden van een man die een groot deel van zijn leven heeft besteed aan het denken over en het in de praktijk brengen van dat onbeschrijfbare mysterie van het leven. Het mysterie dat zich voor de ene mens gemakshalve laat omschrijven als een godheid, met handen en voeten en menselijke gedachten, en voor de ander juist op veel mystiekere wijze zich laat zien in het contact dat je hebt met een ander mens.

In mijn optiek is de mens volledig vrij, nee is hij verplicht, ZIJN of haar levensweg te volgen. De richting wordt alleen bepaald door hem of haar zelf. Geen clubje mensen die zichzelf volpompen met lucht heeft het recht zich daar mee te bemoeien. Zij hebben, al is dat schijnbaar niet helemaal duidelijk, voldoende aan zichzelf. U weet het wel: dat verhaal over die splinter en de balk. Do I need to say more???

In de Verenigde Staten viel me op dat de mensen zo (overdreven) vriendelijk doen. "How are you folks!" of op z’n minst: "How are you today sir". In de parken van Disney was het misschien nog wel "erger" dan in een gewone winkel. Een engelse vriendin wist te vertellen dat, als je in Disney niet je uiterste best doet om zo vriendelijk mogelijk te doen, je eindigt in de kelders van de parken of als peukenveger (waarvan er ook tientallen rondlopen). Wij, nuchtere hollanders, vinde het allemaal maar niets. Het is onecht, niet oprecht en dus aan ons lijf geen polonaise.

En die laatste redenering klopt natuurlijk ook wel, maar de vraag is feitelijk: wat maakt het uit? Als ik ‘s morgens de hond uitlaat en ik kom iemand tegen op mijn wandelpad, zeg ik "goedemorgen". Een totaal inhoudsloze opmerking die meer goed doet dan kwaad. En daar zit het hem nu in! Het kan geen kwaad, maar het doet de ander wel wat. Vriendelijk zijn is eigenlijk niet meer of minder "respectvol met een onbekende ander omgaan". Een plicht die we onszelf moeten gaan opleggen.

Laatst stond ik achter een mevrouw bij de kaartjesautomaat van de parkeerplaats. Ze zocht stad en land af naar een euro (ze had alleen kleine muntjes die de automaat niet herkende). Ik stond er met iemand en zag het tafereel even aan. Toen vistte ik een euro uit mijn zak en stak die, over haar schouder, in het apparaat, zodat haar kaartje er, afgestempeld, weer uit kwam: ze kon van het terrein af. Stomverbaasd keek ze me aan en begon zenuwachtig in haar beurs te zoeken naar genoegdoening. Dubbeltjes, twintig-centers en "koperwerk" werden in mijn richting geduwd. Ik keek haar aan en vertelde dat ik dat niet nodig vond. "Echt niet" vroeg ze nog eens naar me en ik zag enig wantrouwen in haar ogen. Maar goed, ik was een (redelijk) nette man en ik maakte geen aanstalten om op welk wijze dan ook mijn genoegdoening te verzilveren. Mij drie keer bedankend liep ze met haar vriendin weg, zich waarschijnlijk verbazend hoe het in vredesnaam mogelijk was dat een wildvreemde haar kaartje had betaald.

Nu hoeft vriendelijkheid geen geld te kosten, zoals in dit voorbeeld, meestal kun je het gratis en voor niets aan de ander schenken. Je hoeft er geen schenkingsrecht over te betalen of het aan te geven bij de belastingdienst. Je hoeft ook geen band met de ander te hebben (anders dan dat je zijn of haar medemens bent) of affectie te voelen. Nee, gewoon, vriendelijk zijn uit gewoonte.

Gewoonten zijn niet altijd goed, sommige moet je echt afleren, maar deze moet je gewoon DOEN!

Daar stond hij dan, peroxide de vorige avond nog eens flink door de haren gekamd, voor de rechter die, samen met advocaten en OM een regiezitting hielden om straks het echte werk te beginnen.
Buiten, met geprefabriceerde protestborden (wie had die toch gemaakt) een handvol "demontranten"waarbij je het donkerbruine vermoeden hebt dat ze niet weten hoe je demonstreren uiteindelijk schrijft.
‘s Avonds bij Pauw en Witteman, twee heren die ook van de partij waren. Peter R. de Vries gaf ze op zijn eigen manier flink onder uit de zak (plotseling groeide hij enorm in mijn achting…).
Wat ze daar nu precies, op die grauwe januari dag, uitvoerden voor die rechtszaal. Alle programma’s waren aanwezig en alle journalisten wilden weten: wat doet u hier eigenlijk?
Het enige zinnige Nederlands wat er iedere keer weer uitkwam was "vrijheid van meningsuiting". Een term die ze wel vaker in de donkere achterkamertjes waar de partij vergadert, hadden horen vallen. Ik mag toch zeggen wat ik vind.
Tuurlijk kerel, maar als jij te vaak zegt dat mensen die de Islam aanhangen geitenneukers zijn, dan kon je wel eens tegen een kogel aanlopen. Niet dat dit op welke manier dan goed te praten is, maar je kunt natuurlijk blijven doorprovoceren, eens moet het fout gaan.
Weet u eigenlijk wel wat dat betekent? Vrijheid van meningsuiting? Natuurlijk, dat je mag zeggen wat je wilt. Hmmmm, zit wat in. Dus imams mogen dus ook in hun moskee zeggen dat homo met hun hoofd naar beneden van een flat afgegooid mogen worden?
Of is het allemaal toch iets gecompliceerder dan de IQ’s daar verzameld, kunnen bevatten.
Hebben zij eigenlijk niet een mening over hun vrijheid om te uiten wat ze vinden (en die dus discussieerbaar is)?
Het schijnt, begreep ik, toch feitelijk xe9xe9n kant uit te werken. Aanhangers van de slechte imitatie van Mozart mogen ALLES zeggen wat ze vinden, maar niemand mag iets terugzeggen. Dat is onnodig demoniseren. Ook een woord die ze vaak hebben horen vallen. Wat het betekent weten ze dan ook niet precies, maar het bekt wel lekker.
In de medische wereld hebben ze daar een diagnose aan vastgekoppeld: autisme. Als een autist geslagen wordt, doet dat zeer. Dat mag dus niet, maar als een autist een ander slaat, dan voelt hij daar niets van, dus dan kun je er rustig op los slaan.
En datzelfde gebeurde daar dus, op die druilerige ochtend in januari, voor de rechtbank. Een aantal van die autisten liep met een stropdas. Dat zijn de kandidaten die straks in de gemeenteraad xf3f de geslagen authist spelen (hij demoniseert mij) of die er lustig op los rammen (ik voel er toch niets van).
Dat hun partijleider (en enige lid) als populist wordt bestempeld door de linkse media grijpen ze graag aan om te roepen dat dat demoniseren is. Nogmaals, het bekt zo lekker.
Vraag je verder, dan heeft men natuurlijk slechte ervaringen met buitenlanders, die wonen namelijk in hun straat en voor je het weet zijn ze de baas. En natuurlijk de Islam, daar schuilt het kwaad, althans dat meent die geperoxideerde leider en wat hij zegt is waar. Ze hebben nog nooit een woord gelezen uit de Koran, zagen wel een paar lekkere naakte wijven met koranteksten in de film van Ayaan Hirshi Ali en Van Gogh. Tiettttteeeeee!!
Op hun schoorsteenmantels staan de Deense cartoons van moslims met tulbanden waar het lontje al van is aangestoken en daar moet men wel om glimlachen. Provoceren moet kunnen, daar hebben we recht op. Tot het moment dat een stoere cartoonist hun leider zal afbeelden met een klein snorretje onder zijn neus. Dan is Nederland nog kleiner dan het nu al is.